Wat als je to-do lijst leeg zou zijn?

Jaren geleden werd ik ingehuurd door een bedrijf om een van hun kantoormedewerkers te helpen.
Het betrof een jonge vrouw van rond de 25.
Zij had in het verleden een burn out gehad en de signalen wezen erop dat ze binnenkort wéér zou omvallen.

Aan mij de taak om samen met haar te kijken naar haar manier van werken en haar te helpen om hier een verandering in aan te brengen.

Twintig jaar later kan ik mij deze vrouw nog goed herinneren omdat ik bij haar een inzicht kreeg.
Wat zij deed was heel interessant: Zodra haar takenlijst korter werd, ging ze bij collega's langs om te vragen of ze taken kon overnemen.
Het idee dat ze klaar zou zijn met haar werk gaf haar zoveel onrust dat ze er op voorhand voor zorgde dat dit niet zou gebeuren.
De taken die nog op haar eigen lijst stonden liet ze liggen, ze ging éérst het werk doen dat ze van collega's had gekregen.

Dit gedrag viel op een gegeven moment natuurlijk op.
Want het leek misschien heel collegiaal en professioneel maar dat was het niet.
Het was bij de leidinggevende een reden tot zorgen.

We gingen praktisch aan de slag en ik volgde het pad dat ik met al mijn klanten volg:

Door de gesprekken die ik met haar had kwam ik er al snel achter dat er iets anders speelde.
Iets waar ik haar overigens niet echt bij heb kunnen helpen, mijn conclusie was dat een psycholoog wellicht beter voor haar zou zijn.
Dit is wat ik haar na een tijdje vroeg:

Een existentiële vraag.
Als ik niks meer te doen heb, waarom ben ik dan nog hier?
Hier op mijn werk.
Hier op aarde.
Wat is dan de reden van mijn bestaan?

Ik zag toen in dat dit wel eens een reden kon zijn voor de overvolle to-do lijsten en agenda's van veel mensen.
Want tja, daarna ging ik er natuurlijk op letten.
Dropte ik het bij klanten als een mogelijke verklaring voor stress en geklaag, benieuwd naar de reacties.
Regelmatig viel het kwartje en gaf dit een opening om, liefst met humor, naar het eigen gedrag te kijken.

Een soort (onbewuste) angst voor leegte of stilte.
Sinds de komst van sociale media is dit volgens mij nog meer aan de orde.
Scrollen, consumeren, de wereld die 24/7 binnen handbereik is.

Het is prima om een lekker actief leven te hebben.
In beweging blijven op meerdere fronten, goed voor lichaam en geest.
Goed ook voor de maatschappij.

Het is prima om lekker niks te doen.
Een lege dag in je agenda, goed voor lichaam en geest.
Goed ook voor de maatschappij.

De gedachte om niks meer op je to-do lijst te hebben staan, denk daar eens over na.
Welk gevoel krijg jij hierbij?

Ik begrijp het als dit onrust geeft of zelfs beangstigend kan zijn.
Maar ik geloof niet dat we ooit zonder taken of klusjes komen te zitten.
Dat kan ook zijn: Iets betekenen voor een ander.

Het gaat dus om het vinden van een goede balans.
Voor jezelf.
De ene keer een tandje erbij, de andere keer helemaal niks.
Daarmee geef je het beste van jezelf aan jezelf en aan anderen, inclusief collega's.

En laten we er vooral niet te zwaar aan tillen. 
Laten we vooral om onszelf lachen als we (weer) in de valkuil trappen van een volle agenda.
Morgen weer een dag!