Laatst hoorde ik iemand het volgende vertellen:
'Mijn ouders, beiden 80+, zijn hun zolder aan het opruimen. Zo kreeg ik opeens een aantal spullen, nog van mijn lagere school. Mijn ouders zeiden: We ruimen nu op omdat we niet willen dat jij en jouw broer na onze dood alles weggooien.'
Helaas was de situatie er niet naar dat ik deze vrouw verder kon spreken over haar verhaal.
Ik was gefascineerd door de redenatie van deze ouders.
Hartstikke goed dat zij zijn gaan opruimen voor ze doodgaan maar het voelde ook wat ongemakkelijk.
Je moet er toch niet aan denken: Mensen die jouw dagboek(en) lezen nadat jij bent overleden.
Tuurlijk, een dagboek kan prachtige verhalen bevatten en soms blijkt het van onschatbare waarde.
Maar dat is de uitzondering.
Tuurlijk, een dagboek kan prachtige verhalen bevatten en soms blijkt het van onschatbare waarde.
Maar dat is de uitzondering.
