Laatst hoorde ik iemand het volgende vertellen:
'Mijn ouders, beiden 80+, zijn hun zolder aan het opruimen. Zo kreeg ik opeens een aantal spullen, nog van mijn lagere school. Mijn ouders zeiden: We ruimen nu op omdat we niet willen dat jij en jouw broer na onze dood alles weggooien.'
Helaas was de situatie er niet naar dat ik deze vrouw verder kon spreken over haar verhaal.
Ik was gefascineerd door de redenatie van deze ouders.
Hartstikke goed dat zij zijn gaan opruimen voor ze doodgaan maar het voelde ook wat ongemakkelijk.
Gaat dit over zorgzaam zijn of over controle willen houden?
Misschien gaat het over beiden.
Laten we het gaan verkennen.
Mijn ouders, ook beiden 80+, zijn van nature opgeruimde types.
Soms krijg ik wel eens iets van vroeger als ze toch weer hebben opgeruimd.
Nooit wordt daarbij gezegd dat ik het moet bewaren, dit laten ze gewoon aan mij.
Soms krijg ik wel eens iets van vroeger als ze toch weer hebben opgeruimd.
Nooit wordt daarbij gezegd dat ik het moet bewaren, dit laten ze gewoon aan mij.
Door op te ruimen voor je doodgaat, zadel je je kinderen niet op met een enorme berg werk.
Je geeft jezelf de tijd en ruimte om bewust spullen door je handen te laten gaan.
Nog één keer stilstaan bij de herinnering die het oproept en het dan loslaten.
Nog één keer stilstaan bij de herinnering die het oproept en het dan loslaten.
Je houdt op deze manier de regie over wat er met jouw spullen gebeurt.
Dat kan geruststellend zijn, vooral voor jezelf.
Schone schijn want tja, als je dood bent dan weet je toch niet wat er verder nog met jouw spullen gebeurt.
Schone schijn want tja, als je dood bent dan weet je toch niet wat er verder nog met jouw spullen gebeurt.
Wie bepaalt welke spullen betekenisvol zijn?
Voor jou zijn veel van jouw spullen misschien een bewijs van een betekenisvol leven.
Het zijn tastbare herinneringen.
Voor jou zijn veel van jouw spullen misschien een bewijs van een betekenisvol leven.
Het zijn tastbare herinneringen.
Voor een ander is het vooral een hoop rommel.
Met wellicht her en der enkele parels waarvan je mag hopen dat ze eruit gevist worden.
Kun je beter van te voren zelf doen!
Kun je beter van te voren zelf doen!
Opruimen voor je doodgaat kun je zien als een oefening om je geschiedenis te herschrijven.
Door met je kinderen, of dierbaren, stil te staan bij de verhalen die bij de spullen horen.
En mogen zij dan bepalen of het waardevol is om te bewaren?
Door met je kinderen, of dierbaren, stil te staan bij de verhalen die bij de spullen horen.
En mogen zij dan bepalen of het waardevol is om te bewaren?
Belangrijker nog: Mogen zij in de toekomst op dit besluit terugkomen?
Laat los wat anderen na jouw dood met jouw spullen doen.
Dat is aan hen.
Dat is aan hen.
Je kunt de intentie uitspreken dat jij het fijn vindt als bepaalde spullen 'in de familie' blijven.
Je kunt lijstjes maken.
Je kunt lijstjes maken.
Maar het is een illusie om te denken dat je hier écht controle op hebt.
Je kunt ook zeggen: Het is juist liefdevol als je ouders het opruimen volledig aan jou overlaten.
Het kan ze blijkbaar niks schelen wat er met hun spullen gebeurt.
Het kan ze blijkbaar niks schelen wat er met hun spullen gebeurt.
Na jouw dood worden spullen onderdeel van iemand anders leven.
Voor die tijd opruimen zie ik vooral als een existentiële oefening in loslaten.
Niet alleen van spullen maar ook van het feit dat je niet kan bepalen hoe anderen zich jou zullen herinneren.
Voor die tijd opruimen zie ik vooral als een existentiële oefening in loslaten.
Niet alleen van spullen maar ook van het feit dat je niet kan bepalen hoe anderen zich jou zullen herinneren.
Al schrijvende merk ik dat er meer vragen dan antwoorden komen ;-)
Maar vooral ben ik er voorstander van dat iedereen verantwoordelijkheid neemt voor diens spullen.
Zelf verzameld, zelf opruimen.
Maar vooral ben ik er voorstander van dat iedereen verantwoordelijkheid neemt voor diens spullen.
Zelf verzameld, zelf opruimen.
Wat vind jij?
Is opruimen voor je doodgaat een daad van zorg of een poging om de dood minder definitief te maken?
Is opruimen voor je doodgaat een daad van zorg of een poging om de dood minder definitief te maken?
Misschien kun je hier uit ervaring iets over zeggen?
Vind jij dit blog waardevol?
Leuk om een reactie van je te lezen, laat deze gerust achter!
En je kunt dit blog delen in jouw netwerk, dankjewel daarvoor.
Leuk om een reactie van je te lezen, laat deze gerust achter!
En je kunt dit blog delen in jouw netwerk, dankjewel daarvoor.
Heb je een vraag?
Ik help je graag verder in een nieuw blog, stuur me een berichtje!
Kijk ook eens op mijn Youtube kanaal voor meer tips en inspiratie.
Ik help je graag verder in een nieuw blog, stuur me een berichtje!
Kijk ook eens op mijn Youtube kanaal voor meer tips en inspiratie.
En mijn moeder zag er als een berg tegenop om dat allemaal in haar eentje op te moeten ruimen, want ze had verhuisplannen. Mijn vader was al opgenomen in het verpleeghuis, dus die kon haar daarin niet helpen.
Daarna werd mijn moeder ziek en overleed, nog voordat ze kon verhuizen en ook nog voordat alles door haar handen was gegaan. We hadden na haar overlijden 2 weekenden nodig om haar huis te ontruimen.
Voor ons was belangrijk dat onze moeder de regie had. Het was háár huis en het waren háár spullen. Niet die van ons. Regie houden was voor mijn moeder heel erg belangrijk en dat hebben we uiteraard gerespecteerd. Mijn moeder heeft geen lijstjes gemaakt voor ons. We hebben alles in goede harmonie kunnen sorteren en verdelen en de rest ging naar de kringloop en de stort. Ik kijk er met voldoening op terug.