Een lesje psychologie:
Heb jij wel eens van het begrip 'bias' gehoord?
Letterlijk vertaald betekent het 'vooroordeel'.
Het is de neiging om op een bepaalde manier te denken of (vervolgens) te handelen, vaak op een manier die niet helemaal logisch of rationeel is.
Een fout in het denken, zo zou je het ook kunnen zien.

Een voorbeeld is de 'bevestigingsbias' of 'bevestigingsvooroordeel'.
Dit zegt de Wikipedia:
Een bevestigingsvooroordeel of confirmation bias is de neiging om aandacht en waarde te hechten aan informatie die de eigen ideeën, overtuigingen of hypotheses bevestigt. In het algemeen zijn mensen geneigd om informatie zodanig te zoeken, te interpreteren en te onthouden dat deze ondersteuning vormen voor hun persoonlijke ideeën, terwijl minder aandacht wordt besteed aan informatie die deze ideeën tegenspreekt. Een bevestigingsvooroordeel is het sterkst van invloed bij een verlangd resultaat, emotioneel beladen kwesties of een diepgeworteld geloof.

Een bekend voorbeeld is als we in het nieuws beelden zien van een vliegtuigcrash.
Het gevoel dat vliegen gevaarlijk is wordt op dat moment groter.
Terwijl statistisch gezien de kans op een dodelijk ongeluk in het verkeer veel groter is.
Of wat dacht je van struikel- en valpartijen in huis?
Daar overlijden elk jaar ook veel mensen aan.

Misschien ken je iemand die een paar miljoen heeft gewonnen met een loterij.
Hierdoor kun je gemotiveerd raken om ook mee te gaan spelen.
Terwijl de kans ook hier, statistisch gezien, heel klein is dat jij dit bedrag zult winnen.

Bij meningsvorming pakken we dus vooral terug op (recente) voorbeelden, iets dat we ons als eerste herinneren en dat zal dus wel gangbaar zijn.
Terwijl de statistieken heel anders zeggen.
Hierdoor wordt het werkelijke risico en de frequentie verkeerd ingeschat.
Laten we trouwens de emoties in dit proces vooral niet vergeten.

Wat heeft dit te maken met opruimen, liever gezegd wat heeft dit te maken met rommel?
Meer dan je denkt!
In dit geval gaat het om 'beschikbaarheidsbias'.

Rommel is in veel gevallen niets anders dan beschikbaarheidsbias in fysieke vorm.

Stel, je staat met een 'super handig' apparaatje in je handen dat je al jaren niet hebt gebruikt.
Dat is een feit.
'Zal ik het dan maar wegdoen?' vraag je af.
Jouw hersenen zoeken nu razendsnel naar een situatie waarin je het nodig zou kúnnen hebben: Stel dat......
Dat komt zo levendig naar voren dat het wel waar moet zijn en je besluit het item te bewaren.
'Stel dat ik het ooit nodig heb, dan is het direct beschikbaar.'

Of je herinnert je het moment waarop je dit item kreeg of kocht.
Je was er hartstikke blij mee, je weet het nog precies.
Dát geluksgevoel, daarom hou je er toch nog maar aan vast.......

Hoe kun je hier nu doorheen prikken, zodat je die spullen wél gaat opruimen?
Want tja, dat 'super handige apparaatje' ligt al jaren stof te happen.
Daar gaan we:

Bovenstaande theoretische/psychologische uitleg vergroot je bewustzijn.
Nu je weet hoe het werkt in jouw brein kun je het niet meer niet-weten.
Je kunt jezelf eraan herinneren op het moment dat je aan het opruimen bent.

Blijf bij de feiten.
Lief van jouw brein dat het je wil beschermen tegen schaarste (gevaar) en dus met argumenten komt waarom je iets moet bewaren.
Maar feiten liegen niet.
Kun je je niet eens meer herinneren wanneer je iets voor het laatst hebt gebruikt?
Dat is een feit.
Kun je het voor minder dan twintig euro in een straal van twintig kilometer kopen/bestellen?
Ja? Dat is ook een feit.
Gebruik de feiten als wapen!

Als je het niet zou hebben, zou je het nu kopen?
Dit is een goede vraag, vooral voor praktische, alledaagse spullen.
Op deze manier haal je de herinnering eraf en wordt het makkelijker om er afstand van te doen.
Dat dit voor bijvoorbeeld sieraden van wijlen je oma heel anders ligt moge duidelijk zijn.

Over emotionele spullen gesproken, wordt het toch tijd om ruimte te maken?
Maak er een foto van voordat je ze wegdoet.
Op deze manier kun je de herinnering, die je sowieso altijd in je draagt, visueel maken.

Creëer een 'Time Out' plek voor spullen waar je over twijfelt.
Stop ze in een doos, doe 'm dicht, sticker erop met de datum.
Heb je het over zes maanden niet nodig gehad of gemist?
Dan kan het weg.

Opruimen gaat niet alleen om spullen.
Het gaat om onderscheid (leren) maken tussen wat je brein je vertelt wat waardevol is en wat jouw dagelijks leven waardevol maakt.
Spullen weerspiegelen dit. 
Afsluitend wil ik je nog meegeven dat het geen doel is om zo min mogelijk spullen te hebben.
Een mooi uitgangspunt bij het opruimen, vind je niet?

Wil jij gaan opruimen?
Sluit je aan bij de community van mijn online training Opgeruimd.
Vind jij dit blog waardevol?
Leuk om een reactie van je te lezen, laat deze gerust achter!
En je kunt dit blog delen in jouw netwerk, dankjewel daarvoor.

Heb je een vraag?
Ik help je graag verder in een nieuw blog, stuur me een berichtje!
Kijk ook eens op 
mijn Youtube kanaal voor meer tips en inspiratie.

0 Comments

Leave a Comment